دنیای بزرگ سینما، فیلم های کوچک و بزرگ کم ندارد؛ فیلم های بد و خوب. فیلم های باارزش و متوسط. فیلم هایی که به چند بار دیدن می ارزند و فیلم هایی که تنها برای یک بار دیدن ساخته شده اند. و این از نظر من اصلی ترین تفاوت فیلم خوب و ماندگار با فیلم متوسط و میان مایه است. اینکه فیلم خوب را بعد از تماشا کردن برای دومین و سومین بار است که تازه به جهانش دست می یابی. و اینکه در هر بار تماشا می توانی نکته ی جدیدی در آن کشف کنی. "به سوی طبیعت وحشی" هم این گونه است.

-      "به سوی طبیعت وحشی" ریتم خوبی دارد. پر از منظره های کارت پستالی فوق العاده است. داستان پردازی و بازی های خوبی هم دارد. فیلم قصد دارد داستانی واقعی از آنارشی گری یک مرد جوان را روایت کند که پس از فارغ التحصیل شدن از دانشگاه، به درس و خانواده اش پشت پا می زند و بی خیال همه چیز و همه کس، به دل طبیعت می زند. این کل درکی است که پس از بار اول تماشا کردن این فیلم به دست می آورید.

-اما همان طور که گفتم فیلم های خوب خاصیت عجیبی دارند؛ که بعد از تماشای چندباره، تازه به شما اجازه ی ورود به دنیایشان را می دهند. "به سوی طبیعت وحشی" داستان یک مرد جوان که از روی خام دستی و بی مسئولیتی به دل طبیعت فرار می کند نیست. حتی نام فیلم هم فریب دهنده است. فیلم حتی ربطی به طبیعت و راه و روش زندگی در آن پیدا نمی کند. قضیه به این سادگی ها تمام نمی شود!

- بگذارید برایتان دو مقایسه بیاورم تا منظورم را در خلال آن ها بهتر بیان کنم. دو فیلم "127 ساعت" و "سنتوری" را به یاد بیاورید. "127 ساعت" آخرین ساخته ی دنی بویل است و "سنتوری" اثر داریوش مهرجویی. "127 ساعت" داستان مردی است که عاشق سفر و زندگی در طبیعت است و در یکی از سفرهایش گیر و گرفتاری برایش ایجاد می شود. "سنتوری" داستان نوازنده ی سنتوری است که به دلایلی در دام اعتیاد می افتد و ... .

دنیای کدام فیلم شباهت بیشتری با "به سوی ..." دارد؟

-از نظر من، جواب "سنتوری" است.

"سنتوری" داستان مردی است که به خاطر اصالت دادن به فردیت خودش و به خاطر ترجیح ارزش های شخصی اش به ارزش های قراردادی اجتماعی، مجبور به پرداخت هزینه های گزافی می شود. مقبولیتش را در خانواده از دست می دهد؛ معشوقه اش ترکش می کند؛ جامعه او را طرد می کند؛ و سلامتی و زندگی و همه چیزش را برای "سنتور"ش فدا می کند.

-در بند بالا، به جای "سنتور" بگذارید "سفر به آلاسکا". این همان داستان فیلم ماست.

-به خاطر همین است که فکر نمی کنم بعد از تماشای چند باره ی فیلم باید از شهر و مظاهر زیبای آن فراری باشم. گمان نمی برم که رستگاری، در پناه بردن به درون طبیعت وحشی و دوری جستن از خانواده و دوستانی باشد که برای به دست آوردن هر کدامشان سالها تلاش کرده ام. به نظر من، اصولی که دنیای فیلم مطرح می کند –و چه قدر شیفته شان هم هستم.- را می توان در همین شهر بزرگ با همه ی آدم ها و ماشین ها و اتوبان ها و آسمانخراش هایش هم به کار بست. به نظر من قوانین جهان ثابت است؛ چه در فلان نقطه ی دورافتاده در آلاسکا و چه در آپارتمان کوچکم در اصفهان.

- ماندگارترین جمله ی فیلم برای من، سکانس پایانی آن بود. جایی که سوپرولگرد داستان، میان آخرین نفس ها در کتابش می نویسد: «شادی تنها زمانی حقیقت می یابد که به اشتراک گذاشته شود.»

*منتشر شده در شماره پنجم نشریه دانشجویی پاپیتال

** لینک فیلم: +